Πιστεύεις σε κάποια εκδοχή ενός παντογνώστη, πανάγαθου, δίκαιου θεού, στην αιώνια μετά θάνατον ζωή. Όταν έρχεται η ώρα της κρίσης λοιπόν, ο θεός σου σού λέει, «δεν ακολούθησες σωστά τις εντολές μου, δεν θα μπεις στον Παράδεισο», και σε καταδικάζει σε κάποια μορφή αιώνιας Κόλασης.
Δεν υπήρξες κακοποιητής, βιαστής, δολοφόνος, παλιάνθρωπος. Έκανες όμως σεξ εκτός γάμου ή/και με λάθος φύλο, έφαγες λάθος τροφές, έκανες λάθος σκέψεις. Είναι πρακτικά αδύνατον να μην «αμαρτήσεις» [1]. Έτσι, βρέθηκες στην Κόλαση.
Ειλικρινά, θα πίστευες ότι η αιώνια καταδίκη σου είναι ανάλογη των λαθών σου;
Ειλικρινά, δεν βλέπεις την πλήρη αντίφαση μεταξύ «παντογνώστη»/«πανάγαθου» δημιουργού και αιώνιας τιμωρίας των ατελώς κατασκευασμένων από τον ίδιο πλασμάτων του;
Ειλικρινά, ακόμη κι αν κρινόσουν αξιος για τον Παράδεισο, πιστεύεις ότι θα ένιωθες άπειρη χαρά, γνωρίζοντας ότι άνθρωποι που αγαπάς, τα παιδιά σου, θα υποφέρουν αιωνίως με οποιονδήποτε τρόπο σε κάποια Κόλαση;
Ήταν ανάγκη να αναφέρω αγαπημένους και παιδιά για να γίνω κατανοητός;
Ειλικρινά, πώς μπορείς να πιστεύεις ότι αξίζει σε οποιονδήποτε η αιώνια ευτυχία στον Παράδεισο, όταν γνωρίζει ότι κάποιοι άλλοι θα υποφέρουν αιωνίως στην Κόλαση; Αν αδιαφορεί, είναι κακός και δεν έχει θέση εκεί. Αν νοιάζεται, δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος ούτε στιγμή.
Ειλικρινά, θα δόξαζες αιωνίως ως πανάγαθο και δίκαιο, έναν θεό που δημιούργησε μια Κόλαση γνωρίζοντας εκ’ των προτέρων ότι οι ψυχές δισεκατομμυρίων ανθρώπων θα υποφέρουν για πάντα εκεί;
Ειλικρινά, γιατί τον δοξάζεις τώρα;
Παραπομπή:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου